Okay, vier keer gelopen en ben apetrots natuurlijk! De kop is eraf, ik verheug me er echt op om volgende week het astronomische aantal van vier minuten nonstop achter elkaar te kunnen hardlopen.
Nu denk ik eigenlijk wel dat ik dat kan hoor, maar het mag niet. Van Evy niet. Evy is mijn loopmeesteres en ik ben haar loopslaaf. En het mooie is, ze heeft het goed met me voor. De voornaamste reden om braaf naar haar te luisteren en vooral niet te veel hooi op de vork te nemen door langer door te lopen dan voorgeschreven is natuurlijk preventie van blessures. En hardloopblessures, zo heb ik me laten vertellen op het mooie forum van Tweakers, zijn nare, langslepende gevallen. En achillespees, shin-splints, knieblessures, etc, zijn blessures die vooral te genezen zijn met: rust. En dat is nou net het tegenovergestelde van waar ik naar op zoek ben.
Woensdag mijn vierde les gehad en donderdag stond een pittig potje squash op het programma. Mijn tegenstander, geboren en getogen in Blackburn, Engeland, heeft vroeger 15 jaar gesquashed en heeft eigenlijk alleen zijn leeftijd van 52 tegen. Als je nipt verliest (2-3 in games), met squash, ben je kapot. Nu is dat niet zo'n probleem, maar de stekende pijn aan de voorkant van mijn rechterscheenbeen die ik gisteren voelde meteen na het spelen baart me wel zorgen. Dit kán duiden op beginnende shin-splint en dat is geen pretje. Kortom, meteen de spier rekken, tijgebalsem smeren, ijs ter koeling, been omhoog en vooral rust.
Ik beweer niet dat ik al shin-splint héb, dus dat wil ik zo houden ook. Dus ik tel squash als les 5 en neem 2 dagen rust en ga zondag verder met les 6. Bij het minste of geringste pijntje op mijn scheen kappen, omkeren, naar huis. Duimen dus.
